De Pers over Amanda

Marie Louise Stheins trekt er alle laatjes voor open en klaart de krachttoer met veel schwung en precisie. Vol gas gespeeld, zonder subtiliteiten en detaillering uit het oog te verliezen, en weldoordacht geregisseerd door Annechien Koerselman. Fraai.

Telegraaf, Peter Liefhebber, 8 maart 2008

 

Hoe Amanda die 25 jaar doorkomt en hoe enerverend de laatste dagen van dat huwelijk zijn, wordt door Stheins in deze rijke en originele toneeltekst op meeslepende wijze uit de doeken gedaan. In de regie van de jonge Annechien Koerselman neemt Stheins haar publiek bij de hand en voert het langs de wondere wereld van lust, liefde en tenslotte wraak. Stheins schakelt een paar keer stevig door naar de hoogste versnelling, waarin waanzin en woede op de loer liggen en dat doet de voorstelling meer dan goed.

De Volkskrant, Hein Janssen, 4 maart 2008

 

De kracht van Stheins' spel schuilt in de soberheid

De Knack, Liv Laveyne

 

Een heel mooie voorstelling. Een heel sterke tekst, natuurlijk, die op ongekende wijze de spanning continu op niveau houdt en heel langzaam zelfs opvoert naar een dramatisch hoogtepunt. De spanning oplossend in een bevredigende – want bevrijdende – diepe zucht. Figuurlijk natuurlijk. Een zucht van de ziel.

Een sterke tekst is niets zonder een sterke verteller. Marie Louise Stheins heeft een geweldige staat van dienst, speelde alle stukken waar acteurs van dromen (ik noem Who’s afraid of Virginia Woolf, De Meiden, Koning Lear) en verdiende in 2000 de Theo d’Or. Expressieve mimiek, glasheldere dictie, natuurlijke lichaamstaal. Daar zit haar kracht. Kunnen leven in hoogten en diepen, als actrice. Ja, één actrice. Want Amanda is een monoloog. Maar geen monologue intérieur, ze praat niet in zichzelf, maar tegen ons. Een subtiel maar niet onbelangrijk detail is dan ook dat het zaallicht aanblijft. Licht en klank zijn trouwens op onopvallende wijze voortdurend heel bepalend aanwezig. Ook het decor, in al zijn eenvoud een perfecte kathedraal van licht en kleur. Het verhaal dat Amanda te vertellen heeft, is dat alles ook: licht, kleur, een kathedraal. Kathedraal van liefde, van onmacht, van bevrijding. Licht van liefde, licht van onmacht…, enzovoorts. Licht van onmacht, en daarom ook geen zelfbeklag om de ontrouw, de jaloezie van de ander, noch om het eigen aandeel, het passieve dulden.

Wat de voorstelling ook een heel bijzonder aspect geeft, is dat er inderdaad één actrice staat, maar dat er twee hoofdrollen zijn. Zelden heeft een afwezige zo geschitterd als deze, de ontrouwe egocentrische macho-echtgenoot. Twee die dansen om de hete brij die liefde heet. Aan de dans komt een einde, maar aan de liefde niet. Dat is het, wat de zucht, de zucht van de ziel, ten slotte bij ons oproept.

PZC, Willem Nijssen, 03 maart 2008

 

De sprankelende wijze waarop de actrice de gebeurtenis herbeleeft houdt je als toeschouwer toch bij de les. Demonstrerend spel, sublieme tekstbehandeling, scherpe schakelingen en een welkome dosis humor maken de monoloog Amanda tot een toneelfeest voor een breed publiek.

PZC, Ali Pankow, 29 februari 2008

 

Marie Louise Stheins vertelt het niet alleen, ze speelt deze geschiedenis en is op cruciale momenten deze geschiedenis. De actrice vlamt vanuit het niets en keert in zichzelf als de emoties van het podium spatten: een veer- en spankracht aan gevoelige beweeglijkheid vertoont ze alsof de fictie op het toneel de realiteit kopieert.

Een herhaling van deze prestigieuze toneelprijs [Theo d'Or] voor deze rol in Amanda van Theaterproductiehuis Zeelandia zou geen overbodige uiting zijn van waardering. Friesch Dagblad, Wiggele Wouda, 19 oktober 2009

 

Amanda wint Toneelkijker De voorstelling Amanda van Productiehuis Zeelandia heeft de Toneelkijkersprijs 2007-2008 gewonnen. Deze onderscheiding is een publieksprijs, die wordt toegekend door een groep bezoekers van het Theater aan het Spui.

AD/HC, 4 juni 2008

naar boven




© 2009 design by ECDsign