Kenau in de Pers

 

"'Recensies Kenau de Opera'"

 

Het was volle bak bij de premiere. Bekend en onbekend Haarlem, familie, vrienden en onbekende toeschouwers hebben een muzikaal theaterstuk mogen meemaken dat we in lange tijd niet hebben gezien. Het speelveld was geniaal: tussen het publiek, alsof we deel uitmaakten van het spel dat vrijwel continue werd omlijst met geweldige muziek van Quatre Bouches en met strakke hand werd geleidt door Yt Nicolai.

Vicit vim Virtus heeft een nieuw jasje gekregen en een nieuw gezicht: Mylou Frencken in al haar glorie omringt door 70 zangers en zangeressen uit diverse koren zetten de geschiedenis van deze Haarlemse heldin met verve neer. Het publiek is verrast en met een minutenlange staande ovatie gaf men aan hoe men het beleefd heeft. De voorstelling is speels en emotioneel bij tijden. De muziek, de filmbeelden die op de achtergrond, zonder af te leiden, het stuk omlijsten, alles lijkt te kloppen. Zelfs het geluid, dat zorgde dat vrijwel ieder woord verstaan was. Het was af. Een ander woord is er niet voor... Aan alle spelers, muzikanten en overig voetvolk van Kenau de opera: Hartelijk dank voor een geweldige avond!Er zijn nog wat kaarten in de verkoop: Ga naar kenaudeopera.nl en ga kijken/luisteren...

Echt... Ons is een belangrijk stukje Haarlemse geschiedenis weer net even duidelijker geworden. Wij weten wie Haarlem aan de Spanjaarden heeft uitgeleverd en Kenau was het zeker niet... Haarlem XL, Facebook 07 maart

 

Kenau de Film had één ster vanwege de ‘onmatige mimiek’ en tja, hoe zal ik dit vriendelijk zeggen? Nee, dit kan je niet vriendelijk zeggen eigenlijk. Het was niet dat ik met lood in de banden naar Kenau de Opera fietste, maar van een aanzienlijke reserve was wel sprake. Ik kon me allerlei artistieke rampscenario’s voorstellen waarbij de verschrikkingen van 1572 en 1573 schriel afstaken.

De eerste scène in de Lichtfabriek stelde me niet gerust. Het 70-koppige koor schuifelde onwennig over een wel érg lange catwalk – het had veel weg van perron 3a op zo’n dag dat de NS de kluts kwijt is en drommen forensen radeloos heen en weer lopen tussen niet-functionerende displayborden en onwetend servicepersoneel.

De liedteksten bleven soms onverstaanbaar en zo’n hoofd als het mijne gaat daar dan druk mee aan de slag: “slang in de pot”? … “wak in de sloot”? … “bak snel een kroot”? Ah… bang voor de dood! De muziek (van Willem Rosenhoudt) was fris en gevarieerd – dat was vast iets – en de uiterst vitale dirigente was een belevenis op zich. Het langgerekte toneelbeeld maakte het moeilijk voor de hoofdrolspelers de voorstelling te domineren / kenauiseren, maar dat werd later beter. Alles werd eigenlijk beter naarmate de avond vorderde. Mylou Frencken is geen Eva Maria Westbroek, maar leverde een knappe prestatie, juist doordat ze zich ondergeschikt maakte aan het geheel en zich geen diva-allures aanmat. En ze speelde met veel overgave.

Het koor was een lust voor het oor en soms ook voor het oog (sommigen waren een roeping als acteur misgelopen, bleek bij het ‘drinklied’). En zo kon het gebeuren dat ik geleidelijk in de greep raakte van het verhaal. Na de pauze had dat smalle podium ineens een onvoorzien effect: de claustrofobie van onze arme, hongerige, belegerde voorouders werd voelbaar; dat ze elkaar in de haren vlogen of afvielen, leek onvermijdelijk. En zo werd het al met al een mooie avond – waaraan natuurlijk ook de goodwill en het chauvinisme van het thuispubliek bijdroegen. Het is al laat – ik geef alleen nog snel even de recensentensterren: ***. Raarlems Dagblad, Marius Jaspers, 07 maart 2014

 

Zachtheid is een kunst die ik niet versta

De muren en wallen moeten verdedigd worden. Haarlem verkeert tijdens het Beleg van 1572/73 in nood. De leden van het projectkoor van 'Kenau de Opera' verdringen elkaar op de catwalk die in de lengerichting van de Turbinehal staat opgesteld. Het leidt tot een gestuntel waarvan je je niet kunt voorstellen dat zulke tegenstand de Spanjaarden ooit angst inboezemde.

Het is niet de enige keer dat opvalt hoeveel amateurs afkwamen op de kans een rol te spelen in een muziektheaterstuk, dat verder met (semi)professionals is opgetuigd.

Hun bijdrag gaat verder dan edelfiguratie. Ook de scène waarin ze als Haarlemmers met potten en pannen (en denkbeeldig pek) de aanvallers te lijf gaan, oog kwetsbaar.

In de door Annechien Koerselman geschreven en geregisseerde opera krijgt de catwalk ook een belangrijke functie. Het ene moment is het een bar, het volgende een exercitieterrein of een borstwering waarachter het prettig schuilen is.

In een opera vormt de muziek, in dit geval van Willem Rosehoudt, de dragende kracht. Met een mooie partij voor de Franse hoorn, roept hij filmische, bijna Kurt-Weill-achtige muziek op, die in enkele koorstukken en aria's zeggingskracht heeft. Mylou Frencken blijft als Kenau krachtig overeind: "Zachtheid is een kunst die ik niet versta." Haarlems Dagblad, John Oomkes, 08 maart 2014

 

Lees hier het blog van Reinders Weidijk dat online gepubliceerd werd op 07 maart 2014

 

"'Voorbeschouwing Kenau de Opera'"

Lees hier het interview met o.a Annechien Koerselman, Michel Poels en Mylou Frencken, dat verscheen in Elsevier d.d 08 maart 2014

 

Lees hier het dagboek van Mylou Frencken, getiteld Zo gaan we die oorlog nooit winnen!, dat verscheen in het Haarlems Dagblad d.d 08 maart 2014

 

Lees hier het interview over het stadslied Het Kenau lied, dat verscheen in het Zing Magazine nr 54 d.d januari 2014

 

Lees hier het artikel over het Kenau lied verschenen in het Haarlems Dagblad d.d. 09 augustus 2013

naar boven




© 2009 design by ECDsign