Pers Quotes

 

"'Over Was Lauert da im Labyrinth'"

"Chorheerscharen von Kindern und Jugendlichen besetzen die Podien und Podeste der Berliner Philharmonie, erklimmen die Stufen des Konzertsaals und singen erhitzt eine Stunde lang um die Wette, unter der Leitung von Sir Simon Rattle und drei Subdirigenten. Scharouns Philharmonie wird zum Abenteuerspielplatz einer Kinderoper, Krönung der diesjährigen Education-Arbeit der Philharmoniker."

"Effektvoll für die Solisten, die vielen Chöre, dramaturgisch gut gebaut, in spannungsvolle Bewegungsabläufe gebracht von Regisseurin Annechien Koerselman: das alles ist Jonathan Doves Kinderoper."

 

"Moving solos, numerous choirs, good dramatic structure and exciting sequences skillfully coordinated by director Annechien Koerselman all combine to make up Jonathan Dove’s children’s opera."

Lees hier de volledige recensie. Süddeutsche Zeitung, Wolfgang Schreiber, 25.06.2015

 

"'Over Gold'"

"Nur das Beste für die lieben Kleinen: Die schönen und sorgfältigen Inszenierungen „Hans im Glück“ an der Staatsoper und „Gold“ an der Deutschen Oper."

"Unterdessen bedient die Inszenierung von Annechien Koerselman andere Hebel; sie spricht das junge Publikum über das erprobte „Mitmachen“ und eine kindgerecht erzählte Geschichte an. Vor allem aber lebt die Produktion von der strahlend schlauen Sopranistin Christina Sidak, die sich, begleitet von Lukas Böhme am Schlagzeug, durch mehrere Rollen der Geschichte spielt und singt: Ein pudelbemützter Junge namens Jakob erfüllt seinen Eltern, vor allem der biestigen Mutter, alle Wünsche, bis er im Rausch von Weltraumfahrten und Thailand-Urlauben vom Meer verschluckt wird und verloren geht. Zum guten Ende sind die abermals verarmten Eltern froh, ihn wieder in die Arme schließen zu können. Es ist ein liebenswertes Stück.. Tagesspiegel, Christiane Tewinkel, 07.12.2014

 

In der Tischlerei der Deutschen Oper dient "Der Fischer und seine Frau" dem Komponisten Leonard Evers und der Regisseurin Annechien Koerselman als Vorlage für ein kleines, kostbares Stück Musiktheater. Besetzt mit Mezzosopran und Schlagwerk, entführt es in die Welt der Fantasie."

"Ablenkungen en masse – zusehends verlieren sich Jacob und seine Eltern aus den Augen. Mit jedem Wunsch verdunkelt sich auch das Meer, wird der Fisch dünner. Am Ende siegt – wie es für ein Märchen gehört – das Weniger-ist-mehr: "Danke" rufen Jacob und seine Eltern dem Fisch zu, besitzlos glücklich wie zu Beginn. Berliner Morgenpost, Elena Philipp, 07.12.2014

 

Beim Operntitel „Gold" denkt der Opernkenner zunächst an Julius Bittners Oper „Das höllisch Gold". Aber das Libretto von Flora Verbrugge basiert auf dem Grimmschen Märchen „Vom Fischer und seiner Frau“, leicht abgewandelt und zugleich aktualisiert. Gold steht bei der Regisseurin Annechien Koerselman als „ein Plädoyer für die Kindheit“.

"Die erste Wunscherfüllung sind jedoch vertitable Schuhe für den jungen Jacob, die mit blauen und grünen LED-Leuchten flimmern. Und die Regisseurin lässt den Jungen, als alle immer größer werdenden Wunschreiche zerbrochen sind, diese Schuhe doch an den Füßen behalten. Da denkt der Opernfreund im Haus an der Richard Wagner-Straße unwillkürlich an Richard Wagners Gedicht „Die grünen Schuhe“, in dem es heißt: „Nun bin ich aller Sorgen ledig, denn nur die Schuhe waren nötig!" www.nmz.de, Peter Pachl, 09.12.2014

 

"'Over Land van over zee'"

"Regisseur Annechien Koerselman voorziet ook in vaart en dynamiek door de actrices te laten spelen in een decor dat kan veranderen in allerlei ruimten. Bovendien voegt ze een laag toe met muziek die bestaat uit diverse Amerikaanse stijlen, zoals blues, folk en traditionals. Van Eck speelt enkele liedjes op gitaar, waarvan een bloedmooi gezongen Wayfaring Stranger leidt tot een emotioneel hoogtepunt."

Lees hier de volledige recensie.

De Volkskrant, 17 november 2014, Vincent Kouters

 

"Jaren van voorspoed, jawel, maar ook van tegenspoed. De correspondentie loopt van 1933 tot 1953, dus Wereldoorlog en Watersnood teisteren Zeeland. Ginder zit de pijn vooral in de kloof die tussen de beide zussen groeit. En aan beide kanten van de oceaan groeit het gemis. Koppig doorbijten, dat wordt in de gesprekken-op-afstand de ondertoon, eentje die mij vreemd genoeg heel erg ontroerde. Veel meer ontroerde dan de boventoon, het verhaal zelf.

Grote verhalen hebben misschien geen ondertoon nodig, kleine verhalen vaak wel, en het is niet altijd gemakkelijk om die te treffen. Hier lukt dat wonderwel, dankzij een sober, maar naturel spel van twee actrices (moeder en 'geslaagde' dochter). Dankzij een klankbeeld met muzikale fragmenten, stemmingsfragmenten, klassiek naast blues en jazz. Dankzij een ingenieus decor (altijd weer een verrassing, want het moet ook maar passen in de kleine dorpshuizen), dat heel gemakkelijk de sfeer van boerderijen, een dorpswinkel of een woonkamer kan oproepen. Dankzij de liefdevolle details die weggestopt zitten in de pakjes die moeder en dochter elkaar toesturen. Zeeuwse traditie naar daar, Amerikaanse noviteit naar hier. Tienduizenden zijn geemigreerd, tienduizenden zijn achtergebleven. Het zijn allemaal kleine verhalen over grote afstand en groot gemis, die in deze voorstelling als in een optelsom een soort van erkenning krijgen. Voor een aantal wellicht ook nog herkenning. Toch wel knap hoe actrices en vormgevers, schrijfster en regisseur zo liefdevol de meerwaarde aan het kleine verhaal kunnen geven."

Lees hier de volledige recensie.

PZC, 15 november 2014, Willem Nijssen

 

"...Regisseuse Annechien Koerselman koos voor de briefwisseling, de enige manier waarop mensen van twee kanten van de oceaan contact met elkaar konden hebben. Ze beperkt zich niet tot geschreven woorden, maar vlecht ook gedachten vooraf en ongeschreven overwegingen door haar poëtische tekst. Daardoor, en door de muziek van Wiek Hijmans (jammer genoeg niet live) wordt Land van over zee geen nostalgisch museumstuk over de tijden van weleer, maar krijgt het algemenere geldigheid.."

"... Land van over zee is een tamelijk klassieke vertelvoorstelling, waarin de details zorgvuldig en met liefde zijn aangebracht. Smaakvolle beelden, een weloverwogen regie, een multifunctionele rustieke kast annex zitmeubel. Gelukkig niet alleen in Zeeland te zien..."

Lees hier de volledige recensie

Theaterkrant, 15 november 2014, Dick van Teylingen

 

"'Over Kenau de Opera'"

Het speelveld was geniaal: tussen het publiek, alsof we deel uitmaakten van het spel.

Vicit vim Virtus heeft een nieuw jasje gekregen en een nieuw gezicht: Mylou Frencken in al haar glorie omringt door 70 zangers en zangeressen uit diverse koren zetten de geschiedenis van deze Haarlemse heldin met verve neer. Het publiek is verrast en met een minutenlange staande ovatie gaf men aan hoe men het beleefd heeft. De voorstelling is speels en emotioneel bij tijden. De muziek, de filmbeelden die op de achtergrond, zonder af te leiden, het stuk omlijsten, alles lijkt te kloppen. ... Het was af. Een ander woord is er niet voor... Ons is een belangrijk stukje Haarlemse geschiedenis weer net even duidelijker geworden. Wij weten wie Haarlem aan de Spanjaarden heeft uitgeleverd en Kenau was het zeker niet... Haarlem XL, Facebook 07 maart

 

"Het koor was een lust voor het oor en soms ook voor het oog (sommigen waren een roeping als acteur misgelopen, bleek bij het ‘drinklied’). En zo kon het gebeuren dat ik geleidelijk in de greep raakte van het verhaal. Na de pauze had dat smalle podium ineens een onvoorzien effect: de claustrofobie van onze arme, hongerige, belegerde voorouders werd voelbaar; dat ze elkaar in de haren vlogen of afvielen, leek onvermijdelijk."

Raarlems Dagblad, Marius Jaspers, 07 maart 2014

 

In de door Annechien Koerselman geschreven en geregisseerde opera krijgt de catwalk ook een belangrijke functie. Het ene moment is het een bar, het volgende een exercitieterrein of een borstwering waarachter het prettig schuilen is. Haarlems Dagblad, John Oomkes, 08 maart 2014

 

"'Over Kannst du pfeifen, Johanna'"

"Diese lebensfrohe Begegnung zwischen den Generationen hat die holländische Regisseurin Annechien Koerselman auf einem Spielplatz in der Tischlerei der deutschen Oper inszeniert. Selbst das Orchester hat sie auf Spielgeräte in Form von Autoreifen gesetzt. Die Musiker spielen mit Freude mit, blasen kräftig den Wind, damit der Drachen steigen kann, wobei Dirigent Kevin McCutcheon sogar dem Orchester und dem Drachen gleichzeitig Einsatz und Takt vorgibt."

Berliner Morgenpost, 02. Dezember 2013, Frank Wecker

 

"Die niederländische Regisseurin Annechien Koerselman lässt die Darsteller der beiden Jungen mit ihren umgehängten Pappkarton-Autos über die Sandhaufen rennen. Jugendlichkeit vermitteln die beiden nicht mehr ganz so jungendlichen Kinder-Darsteller durchaus glaubhaft. Das Orchester im Frack (den sogar eine der Instrumentalistinnen trägt!), zeigt den jugendlichen Zuschauern, dass Oper durchaus etwas Besonderes, etwas Festliches ist."

www.nmz.de, 01. December 2013, Peter Pachl

 

"Berra und Ulf sind ständig in Action, bauen die Bühne um oder erzählen, was wir Zuschauer sehen sollen. Das hat uns gut gefallen. Die Regisseurin Annechien Koerselmann hat das Kinderbuch einfallsreich auf die Bühne gebracht."

Tagesspiegel, Johanna Rosenthal, August Rohr und Gustav Wallgren, 28 november 2013

 

"'Over Tuin der Lusten'"

Een Wonderbaarlijk Gebeuren

Verstrengel de ongebreidelde fantasie van Calefax Rietkwintet en Jheronimus Bosch uit het land van ooit; het is een wonderbaarlijke gebeurtenis om mee te maken. Prima te combineren met een driegangenmenu; om na elk zinderend ‘tableau’ weer even op adem te komen.

Op een grote melkwitte bol worden in steeds wisselende ritmes beelden vertoond van Bosch’ Tuin der Lusten. Eerst de buitenkanten van het gesloten drieluik: een schitterende, lucide aardbol van hemel, aarde en dat wat “in de aarde onder de wateren is”, met God als topstuk. Bij het linker binnenluik staan Adam en Eva ter weerszijden van hun schepper in een magisch landschap, met exotische fabeldieren en mythische figuren. In het rechterluik ondergaan de verdoemden morbide straffen. En als je dat ziet in de supermuzikale context van synchrone en anachrone muziek, die zo indringend, meesterlijk, fris en fruitig om die bol heenzwiert, dan ben je al kapot na het tweede tableau. Van luister- en kijkstress, kleur- en klankrijkdom, van het geestelijk consumeren; het lijfelijk voedsel overgoten met wat spiritualiën zetten je weer in het hiernamaals.

In witte pakken op blote voeten komen de blazers op met wel tien blaasinstrumenten. Ze blazen moeiteloos alle vogels uit de bomen, vissen uit het water, dieren van het land; de uiterst creatieve schepping goddelijk of zoals je wilt satanisch tot leven. Zo vindingrijk en organisch de jongens de totaal verschillende componisten moeiteloos aan elkaar verbinden kom je maar zelden tegen. Zo gaat Guillaume de Machaut (1300 – 1377) met zijn Hoquetus David (buitenkant drieluik) in korte ketsende klanken en scherpe syncopische ritmiek over in ‘Libre Vermell (rode boek) de Montserrat’ dansen en devote overpeinzingen van priesters en pelgrims in het klooster. Lange ‘grounds’ worden beurtelings omspeeld door klarinet, saxofoon en fagot, vloeien in elkaar over, dringen zich aan elkaar op, laten elkaar vrij. In het tweede tableau horen we, terwijl alle dieren zich langs de draaiende wereldkloot aan ons vertonen in schitterende morbide verschijningsvormen via Calefax een kakofonie aan Zugvögel. Zo divers, spontaan opdringerig, zo volstrekt onbeschroomd dat gaandeweg de harmonie wint en bindt.

De hoogten en diepten, de vergezichten van Richard Strauss’ Till Eulenspiegel verbijsteren, de donkere gangen als in Moussorgsky’s schilderijententoonstelling, de liefdevolle ommegangen waarbij de vijf ‘jongens’ de toverbol steeds betrekken bij hun spel maken dit tot een ‘weergaloos schouwen in de ziel’.

Leidsch Dagblad, Lidy van der Spek, 21 oktober 2013

 

"'Over Black Perfume'"

In het Babelfestival was een mooie muziektheatervoorstelling van de Diamantfabriek te zien, Black Perfume, gebaseerd op het verhaal Morfine uit 1927 van de Sovjetrussische schrijver Michael Boelgakov, van wie afgelopen zomer Master and Margarita in het Holland Festival te zien was, geregisseerd door de Britse meesterregisseur Simon McBurney.

Black Perfume is natuurlijk veel kleinschaliger. Het libretto is geschreven door Annechien Koerselman, die ook de regie deed. Zij heeft het verhaal bewerkt tot een dialoog voor twee personen: de aan morfine verslaafde arts Polyakov, gezongen door de jonge bariton Tiemo Wang en de verpleegster Anna, de jonge sopraan Caroline Cartens, die hem met steeds meer tegenzin aan zijn morfine helpt, totdat zijn dood er op volgt: door een pistoolschot. Anna leest na zijn dood het dagboek van de arts, tot en met het roerende PS: ‘Ik dacht dat vrouwen zoals jij alleen in romans voorkwamen.’

Het Engelstalige libretto is op muziek gezet door een jonge Russische componiste, Anna Mikhailova, die onder meer studeerde aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. Zij koos voor een uitzonderlijk ensemble: trompet (Sef Hermans), contrabas (Rozemarie Heggen) en allelei soorten slagwerk (Mei-yi Lee) en schreef er brokkelige, maar sterke en spannende muziek voor.Je zou het idioom om het te plaatsen poststrawinskiaans kunnen noemen, maar het is vooral onmiskenbaar een volkomen eigen geluid.

De uitvoering is heel sterk, aangrijpend soms. Het begint met Polyakov op zijn doodsbed en Anna die het dagboek vindt. Dan zien we hun tragische geschiedenis in flash backs. De musici spelen niet alleen op hun instrumenten, maar ook kleine rollen. Zowel Cartens als Wang zingen en spelen uitstekend.

Theaterkrant, Max Arian, 15 december 2012

 

"'Over Goud'"

Sonnevancks 'Goud' is goud

Wie gistermiddag stipt om drie uur voorbij Jeugdtheater Sonnevanck liep, moet zich afgevraagd hebben wat daar gaande was. In de foyer van het bijzonder warme theater, is het publiek, jong en oud, aan het springen, draaien en grommen samen met Wouter, de regie- en educatie-assistent.

Hij vertelt de kinderen die aandachtig staan te luisteren, hoe ze straks een zee moeten naspelen, eerst rustig kabbelend en daarna woeste golven. Niet alleen de kinderen, ook opa's en oma's doen fanatiek mee met de warming-up.

Dan is het tijd. Tijd voor de première van 'Goud', een nieuw educatief project voor basisscholen maar tevens een vrije voorstelling van Jeugdtheater Sonnevanck. We worden meegenomen naar de duinen, daar woont Jacob samen met zijn vader en moeder in een krakkemikkig hutje. Ekaterina Levental vertelt het verhaal, bewerkt en geschreven door Flora Verburgge, op prachtige wijze. Een actrice met een sterk verbeeldingsvermogen, een groot talent, niet alleen op spelniveau, maar ook muzikaal is ze geweldig om naar te luisteren. Sjoerd Nijenhuis is haar rechterhand. Het slagwerk en de snelle choreografie passen perfect in elkaar. Je kunt zien dat de twee acteurs goed op elkaar zijn ingespeeld. Het verhaal heeft een bijzonder thema: hebzucht. De uitwerking is fantasierijk. De kleine Jacob is met zijn vader aan het vissen en plots heeft hij beet. En niet zomaar, de vis praat! Jacob mag wensen wat hij wil, zolang de vis maar blijft zwemmen. Jacob heeft eerste geen wensen, maar de volgende dag komt hij terug, hij wil graag een bed. De volgende dag gaat hij weer en de dag erna weer! Hij wil ook een groot huis en een kasteel en ook nog wel een zwembad. Meer, meer en nog veel meer.

Decormaakster Dieuweke van Reij heeft haar ideeën in koffers gestopt, alle wensen worden in de koffers uitgebeeld. Plaatjes zijn het. Opnieuw laat Sonnevanck zien het te kunnen, theater maken. Alles is af. Als ik na  de voorstelling aan kinderen vraag wat ze ervan vonden, zijn de reacties enthousiast. 'Goud' is een heerlijke, interactieve voorstelling met een bijzondere boodschap. Hoe oud je ook bent, je wordt er vrolijk van en al ben je al lang de zaal uit, je blijft er nog een tijdje over nadenken. 'Goud' is goud.

Tubantia, Jolien Leussink, 01 oktober 2012

 

"'Over Moulin Rouge'"

Speciaal voor de Parade creëerde Annechien Koerselman de opera Moulin Rouge. Het Circustheater op de Parade verandert in een Parijse nachtclub waar zich harstochtelijke liefdestaferelen afspelen.

In Moulin Rouge kruipt mezzo-sopraan Antje Lohse in de rol van Mimi Gautier. Zij is een meisje van plezier dat menig mannenhart sneller doet kloppen. Ook dat van Armand (Krisjan Schellingerhout), de zoon van een rijke graaf, die de Moulin Rouge bezoekt en verliefd wordt op de courtisane Mimi. Hij doet er alles aan om haar liefde naar zijn hand te zetten.

Belangrijk is ook de muziek in Moulin Rouge. Die wordt op virtuoze wijze gebracht door tapdanser/accordeonist Nichette (Marije Nie) en violist Toulouse (Jacob Plooij) die het liefdesdrama de liefdeskleur rood geven met hun klanken.

Franse cancans en liefdesliederen transformeren de Parade tent tot een wervelende Parijse nachtclub waar de operastem van mezzo-sopraan Antje Lohse een belangrijke aanvulling van het geheel is.

Met de opera Moulin Rouge zet Annechien Koerselman een sfeervol en romantische verhaal neer met mooie muziek. Je hoort de CanCan uit de operette Orphée aux enfers naast Chanson de l'adieu en delen uit La Bohème van Puccini. Moulin Rouge is op de Parade een voorstelling die zich onderscheidt en waar je met een voldaan gevoel uit naar buiten komt.

www.gooddayz.nl, Anneke Ruys, 02 juli 2011

 

Zo veelzijdig als het culinaire gebeuren, is dit jaar ook het theateraanbod. Van de opera van de theatermaker Annechien Koerselman tot een huwelijkscomedy met bittere randjes (George en Raymonde) tot cabaret en muziektheater. Het festival moet 'minder kermis' zijn, kondigde artistiek leider Nicole van Vessum jaren geleden al aan. Dat lijkt ze nu te hebben waargemaakt. Schijtlollige niemendalletjes hebben plaatsgemaakt voor verrassende experimenten. AD, Maja Landeweer, 01 juli 2011

 

"'Over Mooie Anna'"

"Anna is niet alleen in dat sobere decor, een kruidenierskast vóór die spiegelwand. Híj is er ook. In de persoon van een muzikant, een gitarist. Hij begeleidt haar poëtische liefdesverhaal (waarvan ook het Zeeuwse land zijn deel krijgt) met gracieus getokkel. Haar sombere momenten met een zwaarder en dieper ritme. Haar wanhoop met jammerende snaren. En zijn eigen verdriet uit hij met heftige uithalen, met onvervalste bluesakkoorden en soms met een rauw rockend, woordloos lied. Zijn muziek en zijn lichaamstaal spreken even duidelijk van wervelende liefde en van verlammende tegenslag als al háár woorden. Hij spreekt het verhaal méé. Maar hij spreekt ook zijn eigen verhaal. In duet. In muziek.

"Het zijn in 'Mooie Anna' tenslotte niet de woorden die beklijven, maar wel de vorm. De lichaamstaal, van Ilse Uitterlinden maar vooral die van Wiek Hijmans. De visuele effecten (er zijn er vele, werkzame en minder werkzame). En dan vooral de muziek. Goede keuze, sterk effect. Een standbeeld." PZC, Willem Nijssen, 05 november 2010

 

De jonge regisseuse Annechien Koerselman had nog iets vrijer met de monoloog om mogen gaan. Nu plaatst ze Uitterlinden in een fraai, maar strak decor - een kruidenierskast met een bovenplaat vol zand. Daarop worden beelden geprojecteerd van wuivend graan en kolkend water. Met beeldregie had Koerselman meer kunnen doen. Maar de momenten waarop de actrice met de zandkorrels speelt zijn een prachtige illustratie van het feit dat de historische watersnoodramp alle standverschillen voor één keer wegvaagde. Een moment waarop Mooie Anna haar leven lang heeft gewacht. De Volkskrant, Annette Embrechts, 8 november 2010

 

Mooie Anna is op een organische wijze uit Zeeland geboren. Bovendien speelt het zich af in een buitengewoon en een functioneel decor, dat op unieke wijze mee beweegt met de ontwikkelingen in het stuk.

Naast Ilse Uitterlinden staat gitarist Wiek Hijmans. Hij reageert, reclameert, ondersteunt en becommentarieert haar woorden en gevoelens met zijn gitaarspel. Hijmans en Uitterlinden smelten samen als een twee-eenheid: Anna en haar boerenzoon. Verliefd is ze, trots en wanhopig. En uitzinnig blij als hij haar uiteindelijk huwt. Extatisch viert ze de liefde, haar liefde. Die blijdschap laat Anna zich afnemen door de onuitgesproken commentaren van zijn familie en de dorpelingen. Ilse Uitterlinden wordt oud voor mijn ogen. Ze lijdt. Niet alleen aan de commentaren, maar ook aan de vermeende ‘dorheid van haar schoot’. Ze schakelt de maagd Maria in om te krijgen wat ze hebben wil. Maria die geen deel uitmaakt van haar eigen kerk. Ondeugd dus, en Ilse Uitterlinden kan heel ondeugend kijken. Anna is vastbesloten te krijgen wat ze hebben wil. Haar gedeeltelijk Spaanse bloed geeft haar kracht en de koppigheid heeft ze van haar Zeeuwse voorouders.

Mooie Anna. Zeeland heeft er weer een prachtig toneelstuk bij. Een stuk dat op originele wijze getuigt over het verleden, over de aard en daadkracht van de Zeeuwen. Ontroerend en herkenbaar.

http://www.marjonsarneel.nl, Marjon Sarneel, 05 november 2010

 

Is het een monoloog of een dialoog van tekst en gitaarspel? In elk geval is het de muziektheatervoorstelling Mooie Anna, die afgelopen avond in theater De Mythe in Goes in première ging, een fraaie productie - geschreven door Marjolein Bierens (Ik Zeeuws Meisje) en geregisseerd door Annechien Koerselman (Amanda) - vertelt het smartelijke levensverhaal van een Zeeuwse kruideniersdochter die ondanks het standsverschil trouwt met een rijke boerenzoon. De voorstelling draagt onmiskenbaar de signatuur van Theaterproductiehuis Zeelandia: veel (misschien wel té veel) tekst, spaarzame actie, doordachte enscenering, duidelijk Zeeuwse thematiek. Ilse Uitterlinden speelt sterk, maar verrassend is vooral de inbreng van de uit Zeeland afkomstige gitarist Wiek Hijmans. Hij zorgt voor tegenspel, niet in woorden maar in muzieknoten. De Zeeuwse fado die hij componeerde en die uitstekend gedoseerd met de tekst wordt verweven, geeft de voorstelling een extra dimensie. Van groot belang is ook het uitgekiende decorontwerp van Yvon Muller. Het gebruik van spiegels biedt de toeschouwer meerdere perspectieven. Bovendien zorgt de demontage van het decor voor de apotheose van Mooie Anna. Cultura Zeelandica, Rolf Bosboom, 05 november 2010

 

"'Over De Muziekfabriek'"

SPELEN OP PVC-BUIZEN ALSOF HET PANFLUITJES ZIJN

"Hee, een mooi muziekje!", roept een meisje in de zaal als de vijf in overall gestoken fabrieksarbeiders op het podium een grote ontdekking doen. Het blijkt dat ze de pvc-buizen waarmee ze werken kunnen bespelen als panfluitjes, elk één of twee noten, maar samen toch een compleet stuk muziek. Het is een van de talrijke betoverende momenten in de vrolijke muziekvoorstelling De Muziekfabriek van rietkwintet Calefax. Aan het begin bouwen de vijf ijverig en op een strak ritme maffe buizencontructies. Gaandeweg ontdekken ze de muziek, eerst nog improviserend met gereedschap en bouwmaterialen, later op hun echte blaasinstrumenten.

De kindervoorstelling voor kinderen vanaf zes jaar zit perfect in elkaar. Er wordt geen woord gesproken, maar de vijf musici blijken begaafde mimespelers, die in gebaar en muziek een humoristisch en ontroerend verhaal over sociale relaties kunnen vertellen. De saxofonist uit het groepje speelt een eigenwijze ijdeltuit, de rest probeert het spelend te temmen. Intussen klinkt muziek van Bach tot eigentijds, die steeds even sprankelend als virtuoos wordt uitgevoerd. Het slot is een mooi voorbeeld van cultureel ondernemerschap: de musici sluiten de instrumenten aan op een apparaat waar cd's uitrollen. Voor 10 euro per stuk gaan ze grif van de hand. NRC, Jochem Valkenburg, 28 december 2010

 

MOOIE MELODIEËN TUSSEN PVC BUIZEN

De leden van het rietkwintet Calefax zijn getransformeerd tot fabrieksarbeiders in een pvc-buizenfabriek. Te midden van loeiende machines maken ze allerhande kijkers in de kindervoorstelling

De Muziekfabriek van Oorkaan, die vanaf aanstaande zaterdag door het land toert. De mannen ontdekken dat er geluid zit in zo'n kokertje van plastic en blijken er prachtig mee te kunnen musiceren. Van de fabriek krijgen ze echt instrumentarium en zo ontdekken ze stukje bij beetje hoe een fagot en een saxofoon in elkaar steken. Ook bouwen ze een reusachtige megaklarinet. Gekleed in smaakvolle muzieknotenkostuums stelen ze de show en spelen ze werken van Bach en Prokofjev. De slowmotionscene is briljant en de kleine schermutselingen van de blazers om wie het mooist speelt worden sterk verbeeld. Na deze voorstelling jeuken de handen om zelf thuis een muziekinstrument in elkaar te knutselen. De Telegraaf, Frederike Berntsen, 09 december 2010

 

"'Over L'isola Disabitata'"

Met een podium vol lianen en het dek van een reuzenschildpad als verstopplaats refereert regisseuse Annechien Koerselman handig aan het Darwinjaar.

Het stuk draagt alle ingrediënten voor die setting al in zich. Haydns librettist situeerde het werk op een woest, onbewoond eiland. De tegenstelling tussen natuur en cultuur drijft hij op de spits. Een natuurmeisje Silvia (de prille sopraan Julia Westendorp), type ongerepte wilde, maakt kennis met het fenomeen erotiek als ze voor het eerst in haar leven een man ontmoet. Koerselman voert de spanning nog een graadje op. Ze geeft de puber een kameraadje, een mooie, dartel dansende jongeling (Benedikt MacIsaac). Als Silvia hem verward vertelt over haar nieuwe gevoelens, is hij degene die buiten het verhaal stapt en de emoties duidt met een gebaar: hij bedekt haar grijze, naakte kostuum met bladeren.

De slotscène, met op het podium een muzikantenkwartet als afspiegeling van de zusjes en beide vrienden, werkt uitstekend. De personages zijn goed gecast, de stemmen redelijk tot uitstekend, met een glanstol voor de verrassend sterke bariton Martijn Cornet. De Volkskrant, Bela Luttmer, 9 november 2009

 

'Onbewoond eiland' vrolijke Haydn-opera

[Men] wordt rijkelijk beloond met de anderhalf uur durende L'isola disabitata, een 'toppertje' in een deze tintelend vitale musicalachtige enscenering - met een aan lianen zwierende huppelsorpaan, een zoetgevooisde bariton, een dartelende danser en pre-Mozartiaanse muziek waardoor je weer weet waarom Haydn één der grootsten is.

Het is bijna niet te geloven dat - op de bassen na - na de pauze dezelfde solisten de kar trekken. De zo ingetogen Julia Westendorp ontpopt zich als een kleine vrouwelijke tarzan die over het eiland rent en tegelijkertijd erin slaag echt mooi te zingen (Opera als topsport).

Judith Gennrich is prima als de aandoenlijke mezzo-sopraan Costanza die denkt dat ze door haar geliefde in de steek gelaten is en daarom haar kleine zusje met een verknipt manbeeld opzadelt.

Ook tenor Gijsbertsen (Gernando) zet een uitstekende rol neer. Primus inter pares is de opmerkelijk soepele en egale bariton Martijn Cornet. De baldadige finale met verkleedpartij en vier (prachtig spelende) muzikanten op het podium is vrolijk en eigentijds. Tegelijkertijd blijft de muziek overal 'in takt'. Erg leuk. Een opera om - bijvoorbeeld - je tienerdochter eens mee naar toe te nemen. Stentor, Maarten Mestrom, 9 november 2009

 

'Onbewoond Eiland' Haydn mooi ongepolijst

Deze nieuwe productie van de Reisopera is veel grootschaliger, alleen al visueel. Het decor wordt volledig ingenomen door scheepstouwen die als lianen aan de bomen hangen. Silvia, het aan de natuur gehechte zusje, komt zelfs als Tarzan het toneel opgeslingerd. Haar band met de natuur wordt verbeeld door een extra, niet sprekend personage: een danser die om haar heen draait en het gebeuren gadeslaat. Een prima vondst...

Het slot is dubbelzinnig: blij met hun redding transformeren de hoofdpersonen: blaadjesjurk wordt mantelpak, bladerdak wordt kroonluchter en soepele natuurdans wordt stijve stijldans. Waren ze dan niet toch gelukkiger op het eiland? NRC, Jochem Valkenburg, 9 november 2009

 

Warm pleidooi voor operacomponist Haydn

Aanvankelijk is de enige kleur de rode jurk van de treurende Costanza. Zusje Silvia kwam als baby op het eiland en weet dus niet beter. Zij heeft genoeg aan dieren, de natuur en haar eigen fantasievriendje 'hertje'. Een mooie vondst is het om dit imaginaire vriendje vrijwel de gehele opera zichtbaar te maken door danser en choreograaf Benedikt MacIsaac. Hij imiteert al haar bewegingen maar Silvia heeft steeds minder oog voor hem.

Met de komst van de mannen en de terugkeer naar de beschaafde wereld komt er kleur in de opera, maar verdwijnt het fantasievriendje en Silvia wurmt zich aandoenlijk onhandig in een bh en wankelt op hoge hakken. De opera besluit met een virtuoos geschreven kwartet voor viool, cello, fluit en fagot - elk van de personages is aan een instrument gekoppeld. Tijdens dit kwartet verkleden de stellen zich, het kwartet neemt plaats op het podium en L'isola disabitata eindigt met de solisten keurig in de kleren, gezeten op theaterstoeltjes en met de rug naar het publiek, programmaboekje in de hand.

Met een gloedvolle vertolking door het Combattimento Consort en ijzersterke zang- en acteerprestaties van vooral beide zusjes (Judith Gennrich en Julia Westendorp) is deze productie van een vergeten opera een warm pleidooi voor de operacomponist Haydn. 8weekly.nl, Henri Drost, 10 november 2009

 

Reisopera geeft origineel Haydn-feestje

Het resultaat van de premiere: veel spel- en zangplezier. Met dank aan talent van eigen bodem.

Westendorp zette zich heel knap als een naïef jong meisje neer, duidelijk opgegroeid in de wildernis. Ze verbaasde met haar lenige dans- en acteerwerk. Bij haar halve balletopvoering tijdens de ouverture twijfelde ik even of zij het wel was, en niet een danseres.

De sopraan verzorgde ook de meeste humor in het stuk. Bovendien had ze haar heldere, innemende stem meegenomen. Soms een beetje kortademig, maar altijd vol schoonheid.

Cornet was een stoere Enrico. Met zijn onbevreesde, energieke aanwezigheid op het toneel sprak hij direct aan. Het viel me nu ook op hoe veelzijdig zijn stem is. Van robuust tot liefelijk: het zit er allemaal in.

Annechien Koerselman debuteerde met de productie als operaregisseur. Ze zette de personages heel raak neer en ze creëerde diverse mooie scènes – geholpen door de prachtige lichtregie van Yvon Muller. Ook gaf ze de opera een verrassend einde. operamagazine.nl, Jordi Kooiman, 8 november 2009

 

Vlak voor de finale wordt de voorstelling flink op zijn kop gezet. Het publiek blijft in vrolijke verbijstering achter. Tubantia, Menno van Duuren, 9 november 2009

 

"'Over De Wolf en de 7 Geitjes'"

In de ban van een energieke sprookjes voorstelling.

Hoe een sprookjesvoorstelling "interactief" kan zijn toonden vier jonge makers van Jeugdtheater Sonnevanck dit weekeinde aan de Walstraat. De premierevoorstelling van De Wolf en de 7 Geitjes spreekt tot de verbeelding en nodigt uit tot meedoen. [...]

Daar ligt de wolf al, nog in een diepe winterslaap. Het is zangeres en actrice Fanny Alofs die in haar eentje dit stuk speelt, danst en zingt. Afwisselend is zij De Wolf en De Moeder van de 7 geitjes, te herkennen aan de bijbehorende dierenmuts en respectievelijk een jas of schort. Zeven knuffels in de schort verbeelden de geitjes. De aanwezige kinderen gaan al snel op in het stuk; vinden de wolf eerst zielig en dan weer eng. Net voordat het voor enkele kids te eng wordt, wisselt Fanny voor de ogen van de kinderen van kostuum in Moeder Geit. Tubantia, Thea van der Schoot, 13 oktober 2009

 

"'Over Bonnie & Clyde'"

Ook regisseuse Annechien Koerselman schuwt het inhoudelijke niet. Zij doet de jaren dertig herleven in haar voorstelling Bonnie & Clyde, door het publiek met dit beruchte criminele liefdespaar mee uit moorden te nemen. Ondanks het vette spel van Roos Eijmers, Joost Claes en Daan van Dijsseldonk, de publieksparticipatie em de humor dit dit tot een typische Paradeproductie maken, overstijgen de teksten en de aankleding (het sfeerfvolle decor van Yvon Muller en de gedetailleerde kostuums van Jookje Zweedijk) het kermisgevoel en weten de acteurs toch een gevoelige snaar te raken. Telegraaf, Esther Kleuver, 17 juli 2009

 

Net als in Paljas speelt Koerselman een slim spel met realiteit en fictie. Het publiek is jury in de rechtzaak tegen de twee, maar wordt door de steeds veranderende lezing van hun daden op het verkeerde been gezet. NRC, Herien Wensink, 14 juli 2009

 

Drie acteurs nemen de hele geschiedenis van Bonnie & Clyde voor hun rekening. Met hun vet aangezette karakters komen het stel, maar ook alle andere betrokkenen, zoals agenten, journalisten, omstanders en vooral de advocaat van het stel, voor het voetlicht. De energie ligt ten alle tijden hoog, evenals de grapdichtheid. Het publiek is de jury en kan (idolslike) tijdens de voorstelling op de foto met het boevenpaar. Dat interactieve gegeven, samen met de rijkelijk aanwezige humor bevestigt de terechtheid van Annechiens aanwezigheid op de Parade. Toneel.Blog.nl, Ludy Graffelman

 

De setting van de voorstelling is prachtig. Als decor is gekozen voor een salon, met klapdeuren en luxaflex doorzeefd met kogelgaten. Joost Claes (advocaat Parcival Jenkins), Daan van Dijsseldonk (Clyde) en Roos Eijmers (Bonnie) zetten een geweldige voorstelling neer waarin met duizelingwekkende snelheid een kijkje wordt gegeven in het woeste Wilde Westen, waarin de sheriff jacht maakte op bandieten en andersom.
Joost Claes is een overtuigende verteller die het publiek meevoert naar ver vervlogen tijden. En Van Dijsseldonk en Eijmers zetten een boevenstel neer waar je van gaat houden. In deze romantische cowboycomedy wordt gedanst en gezongen, geschoten en geroofd. Allemaal ingrediënten voor een voorstelling vol vermaak. ‘Bonnie en Clyde’ is een flitsende voorstelling die bol staat van de adrenaline. Theaterjournaal.nl, Chris Belloni, 9 augustus 2009

 

"'Over Abi'"
Abi verovert harten van het publiek Abi is een crimineeltje, maar ook een eenzaam mens. Net als het Amsterdamse straatschoffie Ciske de Rat. Vandaar dat theatermaker Annechien Koerselman zo mooi de link legde in de titel van haar stuk, dat ze baseerde op het boek Bloedmooi, de debuutroman van de Haags-Marokkaanse Hans Sahar. Diep van binnen snakt de rebelse Abi naar liefde. Waarover hij zingt in meeslepende rapsongs. De loods, die vol staat met oude trams, zorgt voor een intieme setting. Op deze plek vertelt Abi aan een select gezelschap over zijn dromen en zijn angsten. Met een vleugje humor verovert hij de harten van het publiek. Ondanks alle narigheid die hij uithaalt. AD/HC, Maja Landeweer, 1 februari 2009

 

"'Over Brandbakkes'"

Annechien Koerselman zet het spannend neer over de complete breedte van de theaterzaal: een gezin dat al van begin af aan uit elkaar gerukt is, met huiskamer, slaapkamer, toilet en kinderkamer als scherven van die mini-samenleving. De totale ineenstorting aan het slot van ‘Brandbakkes’ gaat gepaard met een overdonderd theatereffect dat zo uit de Pathé-bioscoop verderop aan het Spui had kunnen komen. AD/HC, Bert Jansma, 10 oktober 2008

 

"'Over Amanda'"

Marie Louise Stheins trekt er alle laatjes voor open en klaart de krachttoer met veel schwung en precisie. Vol gas gespeeld, zonder subtiliteiten en detaillering uit het oog te verliezen, en weldoordacht geregisseerd door Annechien Koerselman. Fraai.

Telegraaf, Peter Liefhebber, 8 maart 2008

 

Hoe Amanda die 25 jaar doorkomt en hoe enerverend de laatste dagen van dat huwelijk zijn, wordt door Stheins in deze rijke en originele toneeltekst op meeslepende wijze uit de doeken gedaan. In de regie van de jonge Annechien Koerselman neemt Stheins haar publiek bij de hand en voert het langs de wondere wereld van lust, liefde en tenslotte wraak. Stheins schakelt een paar keer stevig door naar de hoogste versnelling en dat doet de voorstelling meer dan goed.

De Volkskrant, Hein Janssen, 4 maart 2008

 

De sprankelende wijze waarop de actrice de gebeurtenis herbeleeft houdt je als toeschouwer toch bij de les. Demonstrerend spel, sublieme tekstbehandeling, scherpe schakelingen en een welkome dosis humor maken de monoloog Amanda tot een toneelfeest voor een breed publiek. PZC, Ali Pankow, 29 februari 2008

 

Amanda wint Toneelkijker De voorstelling Amanda van Productiehuis Zeelandia heeft de Toneelkijkersprijs 2007-2008 gewonnen. Deze onderscheiding is een publieksprijs, die wordt toegekend door een groep bezoekers van het Theater aan het Spui. AD/HC, 4 juni 2008

 

"'Over Paljas'"

Een vet melodrama over een oudere man, zijn overspelige vrouw, haar minnaar en diens rivaal in de setting van een tweede vet melodrama over een rondreizend theatergroepje dat één acteur tekort komt. Met een echte Fiat 500, een ‘vrijwilliger’ uit het publiek en een spectaculair degengevecht zonder degens is Paljas uitzinnig, romantisch, razendsnel en erg grappig. Het Parool, Simon van den Berg, 11 augustus 2008

 

Paljas is een even vette, hilarische als ontroerende komedie-in-een-komedie over het gif van de jaloezie en de troost van de lach en de traan. De rondreizende acteurs spelen steeds meer hun eigen jaloerse en overspelige leven in dialoog met de voorgeschreven teksten van de vlammende komedie. De opvoering strandt alsnog, duidelijk wordt waarom die minnaars verdwijnen en uiteindelijk redt een warm lief over gefnuikte liefde de romantische voorstelling. En eindigen drie zinderende kwartiertjes in een hartstochtelijk gezongen samenzang. De Volkskrant, Annette Embrechts, 9 augustus 2007

 

Vurige liefdestaferelen worden afgewisseld met bloederige en verrassende vechtscènes. Dan weer wordt er prachtig Italiaanse opera gezongen. En midden in dit hartverwarmende drama stappen de acteurs regelmatig uit hun rol. Want waar ligt de grens tussen echt en spel? Regisseur Annechien Koerselman maakt er een lekker gespeeld over-de-top drama van. Gehuild wordt er, geschreeuwd, gevochten en gevloekt en dat allemaal om de liefde. Ze hebben er zin in deze spelers.

8weekly, Annemarike Ruitenbeek, 14 juli 2007

 

"'Over De Vliegende Hollander'"

Terwijl daar op de Maas de plezierbootjes af en aan varen, kan hier in de tent de goede sfeer niet stuk. Totdat de stemming omslaat. Behendig neemt regisseuse Annechien Koerselman ons mee naar een naargeestige wereld. Het café takelt zienderogen af, want de stamgasten zijn in de ban van een foute man. Grimmig zit hij aan de bar, de kapitein van het spookschip, waarnaar hijzelf en ook de voorstelling vernoemd is.

En dan verandert Koerselman het libretto van Der fliegende Holländer-componist Richard Wagner: de dolende kapitein vindt een vrouw, maar wordt toch niet verlost.[...] Het slotbeeld herhaalt de eerste scene en alles begint opnieuw. Nog steeds zit Senta in het café op verlossing te wachten - actrice Trudi Klever speelt haar opstandig en treurig, een meisje met weinig perspectief en veel dromen. Marcel Faber is een gelijkgeaarde tegenspeler. Zijn Vliegende Hollander heeft dezelfde rusteloosheid en soms ijsbeert hij minutenlang over de in een carré opgestelde bar. Senta en hij: ze zoeken allebei de liefde en lopen er voor weg. [...] Regisseuse Annechien Koerselman is niet bang voor een eigen visie. NRC, Anneriek de Jong, 12 juni 2006

 

De kapitein en de vrouw treden uitzinnig in het huwelijk, maar al snel kan hij geen weerstand bieden aan zijn hang naar vrijheid. Zeven jaar later komt hij terug, ze zijn weer uitzinnig gelukkig, maar zij wil een duurzame liefde en vaart weg. Voorgoed. Dat einde is in Maastricht wonderschoon. We lopen met haar mee naar buiten, ze stapt in een bootje en we zien haar wegdrijven, zingend.

 

Het verlangen naar vrijheid en de hunkering naar allesverterende liefde, ze blijven elkaar voortdurend dwarszitten. Dit moet wel noodlottig aflopen. Dat noodlottige is voortdurend voelbaar. Hoe lekker er ook wordt gedold op de bruiloft, hoe niets ontziend de spelers elkaar ook met water besproeien en hoe meeslepend Sofie van Moll ons als ceremoniemeester ook door het verhaal loodst.

Aangenaam zomerspektakel. De Volkskrant, Marian Buijs, 12 juni 2006

 

Uitbundige en verholen humor is ruimschoots aanwezig. Dagblad de Limburger, Jos Prop, 12 juni 2006

 

"'Over Checkpoint Cha Cha Cha'"

Dit is geen voorstelling om lui bij achterover te leunen, zo wordt de bezoeker vrijwel direct duidelijk. Heel listig gebuiken de acteurs het publiek om hun gedachten kracht bij te zetten. Zijn we niet te veel gehecht aan ons bezit? Maak uw tas maar eens open? Heeft u al die spullen werkelijk nodig? [...] Een heel herkenbaar thema en juist daarom werkt de interactieve setting ook zo goed.

En begint het stuk als groepsessie, op de helft nemen de acteurs het publiek alsnog mee in een theatrale illusie. De grote ovale tafel verandert in een toneel, het toneel verandert in een vuilstortplaats van de consumptiemaatschappij. Hier zingt actrice Harriet Stroet haar weemoedige liedjes en trachten de acteurs elkaar te troosten met de cha cha cha. De pijnpunten van onze samenleving worden door Koerselman heel fijntjes blootgelegd. Haagsche Courant, Maja Landeweer, 24 april 2006

 

"'Over Het Huis van de Toekomst'"

Het knusse Branoul is omgetoverd tot een schreeuwerige kermistent, waar Ahmed zichzelf tentoonstelt als curiositeit en Nederlandstalige levensliederen zingt. Om na afloop met de pet rond te gaan voor het goede doel. Tussendoor vertelt Ahmed zijn opmerkelijke levensverhaal. De voordelen en de nadelen. Wel naar school, maar ook de borsten insnoeren.

Om aan te geven dat Ahmed uit twee personen bestaat, een man en een vrouw, knipt Koerselman het personage op. Meral Polat speelt de ene helft. Joost Claes de andere. En nooit zijn ze het eens. Zo maakt Koerselman van een beklemmend boek sprankelend theater. Zonder Ben Jelloun kwijt te raken. En dat is knap. Haagsche Courant, Maja Landeweer, 21 mei 2005

 

"'Over Blauwbaard'"

De Duitse schrijfster Dea Loher (1964) - in eigen land al enige tijd een begrip, in Nederland nu voor het eerst gespeeld - nam het befaamde sprookje als uitgangspunt voor haar toneelstuk, maar gaf deze Blauwbaard wel een heel eigen - en vreemd als dit mag lijken poetische signatuur mee.

In de bijzondere enscenering van de jonge regisseuse Annechien Koerselman nemen beweging en muziek een belangrijke plaats in. Danseres Lonneke van Leth en saxofonist Heiko Geerts zijn alom aanwezig, terwijl Blauwbaard toeslaat; iedere keer weer op een andere manier in een andere situatie, zijn dat ritmische bewegende lichaam en de snerpende muziek de duistere contrasten.

Zo ontstaat een verrassend gelaagde voorstelling met een universele kern: de zoektocht naar (eeuwige) liefde en de onmacht van de mens om die naar behoren te koesteren.

Gevoelens van vertwijfeling en verstikking strijden om voorrang in het stuk, maar af en toe is er evenzogoed plaats voor relativering van al dit (on)menselijk geworstel. Een anti-sprookje noemen de makers het, en inderdaad: weinig happy end. Voor volwassenen wel zo leuk. De Volkskrant, Karen Veraart, 11 oktober 2004

 

In Blauwbaard werd er op het scherpst van de snede gestreden tussen de man en de vrouw. In een variant op Reigen laat de Berlijnse schrijfster Dea Loher een aantal naar liefde hunkerende vrouwen (uitstekend gespeeld door de in Maastricht afstuderende An Hackselmans) vallen voor de seriemoordenaar en schoenverkoper Hendrik Blauwbaard (sterke rol van Marcel Faber), die uiteindelijk zijn meerdere moet erkennen in een vrouw die niet kan zien (Maureen Teeuwen). Annechien Koerselman maakte er een overtuigende voorstelling van en levert opnieuw een bewijs voor haar talent als regisseur. De Theatermaker, Constant Meijers, 24 oktober 2004

 

"'Over RainDogs'"

Mensen in een anonieme wereld, die geborgenheid zoeken, niet overweg kunnen met liefde en overgave, machtsspelletjes spelen, romantische dromen hebben, grenzen willen overschrijden, vooral de grenzen die ze zichzelf gesteld hebben. RainDogs is een boeiende en qua vorm geslaagde voorstelling over de dwaalwegen van de liefde, van het leven.

De ontspannen stemming slaat af en toe flink om, Koerselman houdt wel van heftigheid in haar stukken. Over de grens gaat het nooit. Tobbers zijn het, in de liefde, in het leven. Maar zijn we dat niet allemaal op zijn tijd? Haagsche Courant, Willem Hoogendoorn, 25 oktober 2003

 

 

"'Over Tranquillizers'"

De jonge regisseuse Annechien Koerselman heeft een verbazend coherente tekst geschreven met de spanning van een thriller.

 

Lidewij Benus is een energieke actrice, ze is als kwikzilver, staat geen ogenblik stil. Terwijl Ellik Bargai op het eerste gezicht zorgt voor rust. Maar op de meest onverwachte momenten schudt hij een geestige verrassing uit zijn mouw. Het gaat er hard aan toe tussen die twee. Er ontstaat een heftig spel waarin eigenbelang de liefde verdringt. Heen een weer geslagen tussen een onweerstaanbare aantrekkingskracht en zelfbehoud, proberen ze zich staande te houden. En als het tenslotte ernst wordt en de aap uit mouw komt, kun je in elke geval concluderen dat Annechien Koerselman een talent is om te onthouden. De Volkskrant, Marian Buijs, 13 januari 2003

 

"'Over Tuin der Onschuldigen'"

Het is niet verwonderlijk dat het Haagse Literaire Theater Branoul ruimte geeft voor een toneelbewerking van een van Hemmerechts romans. Ze schrijft vaardige dialogen en haar proza heeft iets theatraals.

Het is mooi te zien hoe heden en verleden kriskras door elkaar beginnen te lopen waardoor gebeurtenissen van vroeger een spookachtige dimensie krijgen.

Mariette Zabel is goed op dreef als ze rücksichtlos dat pijnlijke verleden onthult, zonder clementie met zichzelf of met die zusters. Regie en spel laten dan fraai zien waar het Kristien Hemmerechts om te doen is: de noodzakelijke onthulling van pijnlijke gebeurtenissen die nooit vergeten kunnen worden. NRC, Kester Freriks, 11 oktober 2001

 

In de theaterversie van Annechien Koerselman wordt het een soort roadmovie: actrice Mariette Zabel alleen op het toneel, op een stoel achter in een auto.

Al is ze in feite fysiek wat jong voor zo'n reis terug, Zabel speelt daar mer verve overheen en vindt met humor en zelfspot mooie dramatische momenten in dat portret tussen acteren en vertellen. Haagsche Courant, Bert Jansma, 21 september 2001

 

Spannende apotheose in bewerking Hemmerechts' Tuin der Onschuldigen.

Langzaamaan bouwt Mariette Zabel en keert de losse praattoon naar een prachtig doorleefd gespeelde apotheose: de ervaring als elfjarig meisje opgedaan aan boord van een jacht. Gekleed in een badpakje van de markt met margrieten met oranje harten en zo'n plastic margriet op de plek tussen de borsten, waar nog geen borsten zitten.

Regisseur Annechien Koerselman heeft een bewerking gemaakt die de rode draad van Hemmerechts' roman goed oppakt. Die in een korte spanne tijds in gedetailleerd uitgewerkte hoofdlijnen een sterk stuk spanning opbouwt. Apeldoornse Courant, Loek van Voorst, 2 oktober 2003

naar boven




© 2009 design by ECDsign