Publieksreactie Mooie Anna

ZEEUWSE BLUES
Ik was gisterenavond bij de premiere van Mooie Anna, de nieuwste productie van het theaterproductiehuis Zeeland, de organisatie die ook jaarlijks het Zeeland Nazomerfestival organiseert. Ik was gelukkig nog net op tijd terug uit Maastricht om in theater De Mythe in Goes dit theaterfeest mee te maken. En ik heb genoten en meegeleden want het verhaal van Mooie Anna is niet altijd vrolijk of misschien wel over het algemeen triest. Het verhaal is eigenlijk een liefdesverhaal zoals we die al eeuwen kennen en geschreven worden. Over een vrouw en een man die verliefd op elkaar worden en volgens de heersende normen en waarden niet zouden mogen trouwen. Schreef Shakespeare niet al eens zo'n prachtig liefdesdrama. In Mooie Anna gaat over een dochter van een kruidenier en de zoon van een herenboer. Zij uit het zuiden, katholiek, met uiterlijke kenmerken die verwijzen naar de sterke Spaanse invloeden in Zeeland. Na meer dan 400 jaar nog steeds goed herkenbaar bij sommige Zeeuwse mannen en vrouwen. Hij uit het noorden, gereformeerd, een met het kleilandschap, stug, in ieder geval weinig woorden nodig. Zij uit de stand van de leveranciers (niet verder dan het hekje) en hij als opvolger van de grote hereboer, een standsverschilt dat niet te overbruggen lijkt. Maar het lukt wel, hoewel er veel tijd overheen gaat (eerst moeten zijn ouders overleden zijn). Het huwelijk kent weinig geluk als het om kinderen gaat. Er ontwikkelt zich een boeiend levensverhaal dat Anna aan het publiek vertelt, een heel mensenleven passert en Ilse Uiterlinden dwingt grote bewondering af op de wijze waarop zij de prachtige tekst van Marjolein Bierens speelt. Maar evenzeer speelt in meerdere betekenissen van dit woord, Wiek Hijmans, een mooie rol; een rol zonder woorden als de boerenzoon die zijn gevoelens verklankt op zijn electrische gitaar. Al luisterend heb je de neiging (tenminste ik) om naar voorbeelden te zoeken. Je hoort Harry Sacksioni, John Scofield voorbij komen maar daar doe ik het gitaarspel van Wiek Hijmans te kort mee. Hij is en speelt vooral zichzelf en legt vaak prachtige muzikale vergezichten neer. Een van zijn mooiste stukken zit op het einde, waarbij hij met zijn gitaar, eerst enkele soundscapes produceert, deze in de repetitie gooit en dan daarover heen een indrukwekkende Zeeuwse blues (of zoals het programma zegt Zeeuwse fado) speelt. Echt een mooie voorstelling en ik stond niet alleen in mijn oordeel. Het publiek gaf een geweldig applaus en in de PZC staat een mooie recensie: http://www.pzc.nl/algemeen/cultuur/7570922/De-grote-liefde-van-Anna-vertelt-alles-mee.ece. Mooier kan ik het niet opschrijven maar ja dat is ook niet mijn vak, ik ben vooral liefhebber!

 

www.volkblog.nl, Cult and Run (J. van Aspert), 05 november 2010

naar boven




© 2009 design by ECDsign