Recensies
Telegraaf, Peter Liefhebber, 8 maart 2008
Marie Louise Stheins trekt er alle laatjes voor open en klaart de krachttoer met veel schwung en precisie. Vol gas gespeeld, zonder subtiliteiten en detaillering uit het oog te verliezen, en weldoordacht geregisseerd door Annechien Koerselman. Fraai.
De Volkskrant, Hein Janssen, 4 maart 2008
Hoe Amanda die 25 jaar doorkomt en hoe enerverend de laatste dagen van dat huwelijk zijn, wordt door Stheins in deze rijke en originele toneeltekst op meeslepende wijze uit de doeken gedaan. In de regie van de jonge Annechien Koerselman neemt Stheins haar publiek bij de hand en voert het langs de wondere wereld van lust, liefde en tenslotte wraak. Stheins schakelt een paar keer stevig door naar de hoogste versnelling, waarin waanzin en woede op de loer liggen en dat doet de voorstelling meer dan goed.
PZC, Willem Nijssen, 03 maart 2008
Amanda is een monoloog. Maar geen monologue intérieur, ze praat niet in zichzelf, maar tegen ons. Een subtiel maar niet onbelangrijk detail is dan ook dat het zaallicht aanblijft. Licht en klank zijn trouwens op onopvallende wijze voortdurend heel bepalend aanwezig. Ook het decor, in al zijn eenvoud een perfecte kathedraal van licht en kleur. Het verhaal dat Amanda te vertellen heeft, is dat alles ook: licht, kleur, een kathedraal. Kathedraal van liefde, van onmacht, van bevrijding. Licht van liefde, licht van onmacht…, enzovoorts. Licht van onmacht, en daarom ook geen zelfbeklag om de ontrouw, de jaloezie van de ander, noch om het eigen aandeel, het passieve dulden.
PZC, Ali Pankow, 29 februari 2008
De sprankelende wijze waarop de actrice de gebeurtenis herbeleeft houdt je als toeschouwer toch bij de les. Demonstrerend spel, sublieme tekstbehandeling, scherpe schakelingen en een welkome dosis humor maken de monoloog Amanda tot een toneelfeest voor een breed publiek.
De Knack, Liv Laveyne
De kracht van Stheins' spel schuilt in de soberheid
Friesch Dagblad, Wiggele Wouda, 19 oktober 2009
Marie Louise Stheins vertelt het niet alleen, ze speelt deze geschiedenis en is op cruciale momenten deze geschiedenis. De actrice vlamt vanuit het niets en keert in zichzelf als de emoties van het podium spatten: een veer- en spankracht aan gevoelige beweeglijkheid vertoont ze alsof de fictie op het toneel de realiteit kopieert.
Voorbeschouwing/Napublicatie
AD/HC, 4 juni 2008
AD/HC, Maja Landeweer,13 maart 2008
PZC, Theo Giele, 02 september 2009
PZC, Willem Nijssen, 28 oktober 2010
Gelukkig heeft Zeelandia wel wat ervaring met monologen. Amanda (uit 2008) is zo'n voorstelling die is blijven plakken.
