Recensies
Theaterkrant, Sara van der Kooi, 22 april 2012
Muzikale touwtjes krijgen alle ruimte in De Wolkenladder
In de korte tijd die hij nog heeft, memoreert de oude man de belangrijkste gebeurtenissen in zijn leven. De liefde voor muziek erfde hij van zijn moeder en tegen de wil van zijn vader koos hij voor een leven als componist. Het verhaal fladdert vervolgens van liefde naar huwelijk, gezin en muziek. De (engel)muzikanten nemen af en toe de plaats in van een persoon uit het leven van de oude man. Dat ze geen toneelspelers zijn, is direct duidelijk, maar stoort niet.[...] Dus geeft regisseur Annechien Koerselman de muzikale touwtjes waarmee de voorstelling aan elkaar zijn geknoopt, niet onterecht, alle ruimte.
Cultuurbarbaartjes, Bess, 23 april 2012
Een beeldverhaal voor de oren en een hommage aan de allermooiste muziek. [...]“Het is een concert met heel veel muziek waar ook een beetje toneelgespeeld wordt” (Bess, 6 jaar).
Ondanks het zware thema van de naderende dood is De Wolkenladder een ontwapenende en luchtige muziekvoorstelling over de allesomvattende liefde voor muziek, doorzettingsvermogen en afscheid durven nemen. De musici spelen bezield en weten hun passie voor de barokke muziek goed over te brengen op het jonge publiek. “Soms was de muziek verdrietig, de andere keer vrolijk en had ik veel zin om te dansen, en kon ik niet blijven zitten op mijn stoel. Soms was de muziek ook gewoon heel mooi. Ik vond de trompet en de viool het mooiste. De trompet omdat die heeeel hard en heel zachtjes kan. En de viool omdat die altijd zo gevoelig klinkt. En samen klinken zij heel mooi. Ze zullen wel heel lang hiervoor geoefend hebben denk ik. ”
Acteur Carel Alphenaar is aangetrokken om het verhaal vorm te geven, waarbij de muzikanten fungeren als figuranten. Een goede zet. Kinderen zijn van nature erg visueel ingesteld, zij blijven geboeid naar het sympathieke schouwspel kijken. .[..]De muziek triomfeert en de duidelijke hoofdlijn van het verhaal zit vol kleine grapjes, en biedt voldoende houvast om de korte spanningsboog vast te houden. Toch nadert het einde onherroepelijk. “Ik hoop wel dat het in de hemel ook zo klinkt dat zou ik wel fijn vinden. En dat de oude man alle herinneringen goed in zijn hoofd heeft en niet vergeet als hij de trap opgeklommen is. En dat er dus zeg maar heel veel engelige muziek is”. Want tenslotte is alles muziek, én blijft alles muziek!
Trouw, Anita Twaalfhoven, 25 april 2012
Vooral de sonates van de barokcomponist Dietrich Buxtehude zijn als zalf voor de ziel. Je ziet de kinderen tot rust komen en ze volgen geconcentreerd het hemeltafereel. [...]Ook het gebrek aan actie op toneel leidt niet tot gefluister of gewiebel op stoelen. De kinderen lijken gehypnotiseerd.
Meestal zit klassieke muziek voor kinderen verpakt in een sandwichformule: korte muziekfragmenten afgewisseld met lichtere kost. In \'De Wolkenladder\' stopt de muziek geen moment. We horen werken van componisten als Bach, Händel, Marin Marais en eigen werk van de musici. Alleen trompettist Diederik Rijpstra blaast daar soms schel doorheen om de engelen wakker te schudden.
Voorbeschouwing
NRC, Florine van der Does, 23 april 2012
